Eğitim Sanatı

Hata yapmaktan korktuk yıllarca. Ya yanlış yaparsak, ya yanlış anlaşılırsak ya da yaptıklarımızı düzeltemezsek diye çoğu kez izleyici olmayı yeğledik. Hayat gözlerimizin önünden kayıp geçti. Sesleri unuttuk önce, sonra da görüntüleri.

Hareketlerin tekrarını hayal etmemiz de imkansız, hele kahkahalar veya kızgınlıklarımız, ilk gezdiğimiz müze, gittiğimiz hayvanat bahçesi ve ilk izlediğimiz tiyatro oyunu. İlk ihaneti kendimiz kendimize yapıyor. Unutmak, unutulmaktan daha zor. Unuttuğumuz yaşamışlıklarımızdan öğreneceğimiz şeyler, yürüdüğümüz zaman içerisinde farklılıklar gösteriyor. Ancak kayıt olmayınca hatırlama, hatırlama olmayınca da anlama, fark ettiğinden ders çıkarma olmuyor. Bu günkü gözümüzle geçmişte göremediklerimize, fark edemediklerimize kıyaslayamadıklarımıza şans veremez oluyoruz.

(Yazıyı okumadan evvel bağlantıdaki videoyu izlemeniz tavsiye edilir. Videoyu izlemek için lütfen tıklayınız. )

Öğretmen: Anlat. Çocuklar. Demin ne yaptılar bunlar kızım sana? Gel, anlat şimdi. Bunlar sana ne yaptı?

Öğretmen tarafından sınavda 100 aldığı için seçilmiş sınıf başkanı: Öğretmenim, ben şimdi soru yazıyordum tahtaya.

Öğretmen: Evet

Başkan: Soruyu yazdım.

Öğretmen: Evet

Başkan: Çocuklara ben kendim cevapladım.

Öğretmen: Evet

Başkan: Tahtaya teker teker çıkarttım.

Öğretmenim, anlatsınlar diye. Anlasınlar diye. Diğer çocuklar bazı kişiler anlamıyor diye, anlatsınlar diye dedim. Oradan Burak diyor ki: "Ben bugün başkanım. Bu gün sana not veriyorum. Yok şöyle yaparım, böyle yaparım."

Bir öğrenme psikoloğu olan Howard GARDNER zeka kavramına farklı bir boyut getirdi. GARDNER, 1983'te yazdığı "Aklın Çerçeveleri" adlı kitabında kültürlerin ve bilim adamlarının zekayı çok kısıtlı olarak tanımlayarak ele aldıklarını, zekanın bir veya birkaç faktörden çok daha fazlasını içerdiğini ve her insanda 7 farklı zekanın bulunduğu tezini ortaya attı.

Sonraları Sosyal ve Kişisel Zekalar bilim adamları ve eğitim bilimciler tarafından "Duygusal Zeka" başlığı altında ele alınmaktadır.