"Yarim senden ayrılalı hayli zaman oldu gel gel" diye bir şarkı vardı bir zamanlar. Bunca aradan sonra sitemize yazmak için, elime kalem alınca diyemeyeceğim, elim klavyeye değince bu şarkı geldi aklıma.

Gerçekten iki aydan fazla oldu yazmayalı. Bir yanımı hep eksik hissettim. Ödevlerini yapmayan çocukların huzursuzluğu içinde bir yanım hep mahçup dolaştı. Yazıları yazamamanın rahatsızlığı hep yanımdaydı. Öyle olmasına rağmen bir türlü ödevimi de yapamadım.

İnsanlar kendilerini tembellik zamanlarında daha bir rahat hissettiğini söyler. Ben pek inanmıyorum buna. Bu tembellik zamanları sonraya bile kalmadan insanı huzursuz etmeye başlar. Fakat biz bir şekilde bu huzursuzluğu duymamaya zorlarız kendimizi. Duymadığımızı zannederiz. Aslında için için kendimizi yeriz de bunu kendimize bile itiraf edemeyiz. Çünkü her itirafta kendi dünyamızı değiştirmek zorunda kalacağımızdan korkarız, tembellikten kurtulmaktan korkarız.

Fenerbahçe'nin ligin ilk haftasında, ıssız bir gecede nasıl bir futbol sergileyeceği şüpheliydi. Ancak güneş gibi parlayan ışıkların altında kuzuların sessizliğinde oynadığı futbolla, Londra Senfoni Orkestrası gibiydi.

Belli ki Aykut Hoca kafasındaki soruları kolay çözmüş, gidecek oyuncuları da belirlemiş. Elindeki kadronun kalitesini çok iyi bilen Aykut Kocaman'ın tek istediği şey; bu kadronun her maçı aynı ciddiyetle, karakterli bir futbolla oynaması.

Aykut Kocaman yıllardır Fenerbahçe'de eksik olan futbol ciddiyetini ve deyim yerindeyse "sözüm özümdür" kararlılık felsefesini uygulamak isteyen bir teknik adam. Zaten bu önemli anlayış Fenerbahçe ruhunun vazgeçilmez bir parçası.

Rakiplerin Fenerbahçe'ye karşı piranha gibi saldırıya geçmesi, son saniyede kaybedilen şampiyonluklar, Türkiye kupası finalleri, Az Alkmaar, Lillie ve en son oynanan Young Boys maçı kimi zaman teknik direktör, kimi zaman da futbol ciddiyetsizliği yüzünden değil miydi?

Bu hafta vizyona giren film sayısı çok az. Ama geçtiğimiz haftalarda vizyona giren filmleri izlemeyi henüz bitiremediğimiz için içimiz rahat olsun. Geçen hafta yazdığım filmlerden Robin Hood’u izledim ve savaş sahneleri olan filmleri pek tercih etmememe rağmen hoşuma giden bir film oldu. Özellikle başrol oyuncularından Cate Blanchett’in oyunculuğuna söyleyecek sözüm yok, tabii Russell Crowe da öyle. Filmin sonundan ikincisinin çekileceğini anladığımız bir başlangıç filmiydi Ridley Scott’ın Robin Hood’u.

Robin Hood’tan başka Pertevniyal’in Facebook account’unda yazım yayınlandıktan sonra gelen yorumlara göre, Pers Prensi filmine giden arkadaşlar da onu tavsiye ediyorlar. Ben de Elm Sokağı’nda Kabusu izledikten sonra, Pers Prensi’ni izlemeyi düşünüyorum.